Zastanów się czy w ogłoszeniach pisać o nagrodzie, jeśli jakąś wyznaczysz to licz się z wieloma bezsensownymi telefonami, ale nagroda może być też bodźcem, żeby ktoś się odezwał, np. osoba, która go przygarnęła. I rozglądaj się na cudzych posesjach, różnie bywa. Czy pies jest rasowy, czy bardzo podobny do bernardyna? BEETHOVEN Nasz milanowski „prawie bernardyn” nosi imię Beethoven - bo jakże by inaczej :) Dla nas po prostu Becio. Trafił do schroniska w maju 2021 r. z ulic Milanówka. Był mocno wychudzony i Wczoraj na festynie miałam okazję poznać cudowną suczkę która ma okolo 2 lat jest bardzo energiczna, na początku na smyczy ciągnęła jednak później jej to minęło ;) Widać że dogaduje się z innymi psami oraz dziećmi. Wygląda nieco jak bernardyn jednak ma inny pyszczek i jest mniejsza. Bardzo kocha Zaginął duży pies podobny do wilczura z czerwoną obroża w okolicach ul . Stacha Konwy ale może być wszędzie.nr kontaktowy 512983703 jak by ktoś widział proszę o telefon Czy Twój pies jest podobny do Ciebie, a może to Ty jesteś podobny do niego? Oboje piękni, mądrzy, wyszczekani Wrzuć fotę i pochwal się swoim pupilem! A jeśli w #DzieńPsa chcielibyście sprawić W miejscowości Sobień pojawił się widoczny na zdjęciu pies w typie bernardyna. Nikt z mieszkańców go nie kojarzy. Może komuś zaginął? Może ktoś szuka? Bardzo prosimy o udostępnianie postu. Wszelkie informacje prosimy przekazywać pod nr tel. 501 179 180. Pies Dingo to przedstawiciel rodziny psowatych. Podobny do psa domowego, ma jednak inną budowę czaszki (jest bardziej spłaszczona). Dingo pierwotnie były udomowionymi towarzyszami człowieka – do Australii przywędrowały wraz z falą osadniczą z Azji i wtórnie zdziczały. W naszym słowniku szaradzisty dla hasła „zdrobnienie od żeńskiego imienia Bernardyna” znajduje się 5 opisów do krzyżówek. Jeżeli znasz inne znaczenia pasujące do hasła „zdrobnienie od żeńskiego imienia Bernardyna” możesz dodać je za pomocą formularza dostępnego w opcji Dodaj nowy. Pamiętaj, aby definicje były krótkie To jakaś krzyżówka bernardyna z wilkiem czy coś. Straszne skurwysyny. Podobno nie tolerują innych ras. Każdy inny pies będzie momentalnie rozszarpany. Bernardyny mogą sprawiać wrażenie potulnych, jednak nie jest to rasa wyzbyta całkowicie agresji. Pies ten wykazuje chęć stróżowania, potrafi wyczuć zagrożenie i nie zawaha się bronić. Trzeba go wyszkolić, aby słuchał się właściciela. Tresurę należy zacząć jak najwcześniej. Jest to pies inteligentny i chętny do współpracy. IQs3LII. Joanna Chabora CZYTAJ BIO AUTORA Przeczytanie tego artykułu zajmie Ci: 5 min. Spis treści: czyli pies ze szlachetną przeszłością charakteryzują się bernardyny? jakie usposobienie charakteryzuje bernardyna? Wśród czworonożnych przyjaciół człowieka, czyli psów, bardzo znaną i lubianą rasą są bernardyny. Zwierzęta te charakteryzują się większymi rozmiarami, a zarazem dużą łagodnością. Co jeszcze warto o nich wiedzieć? Bernardyn, czyli pies ze szlachetną przeszłością Nazwa rasy opisywanych tutaj psów, choć może wydawać się to niespotykane, wywodzi się od świętego Bernarda. Dlaczego? Dlatego, że hodowane one były przez mnichów właśnie z tego zakonu, na przełęczy w Alpach. Były one pomocne wtedy w pracach przydomowych, ale ich zadaniem było także ratownictwo górskie. Bernardyny towarzyszyły w długich wędrówkach po szlakach i w razie niebezpieczeństwa pomagały ludziom. Obecnie rasa ta jest rozpowszechniona na całym świecie. Warto jednak wiedzieć o tym, że wybierając bernardyna, najlepiej zwrócić się do profesjonalnej placówki. Za takiego psa w chwili pisania tego postu płaci się od 2,5 do 4,5 tysięcy złotych. Można mieć wtedy pewność, że szczeniak (przy właściwej tresurze) wyrośnie na psa o pożądanym wyglądzie, ale też o dobrych cechach charakteru. Bernardyn ze sprawdzonego miejsca nie będzie też szczeniakiem spokrewnionych rodziców. Taka sytuacja mogłaby bowiem zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia u psa wad genetycznych i na przykład chorób. Bernardyn z hodowli niezarejestrowanych, może kosztować mniej. Przy wyborze swojego pupila, zawsze należy pamiętać o odebraniu od pierwszego właściciela książeczki zdrowia zwierzęcia. Będą w niej bowiem wypisane przebyte choroby czy zabiegi, a czasem też ewentualne uczulenia psa. Warto też wiedzieć, że obecnie spotkać można bernardyny krótkowłose i długowłose. Te pierwsze żyły we wspomnianych już wcześniej górach. Wykorzystywane były do trudnych prac, a życie w zmiennych warunkach atmosferycznych wykształciło w nich odporność na niskie temperatury. Ich krótka sierść jest bardzo gęsta i gładko przylega do ciała. Natomiast bernardyny długowłose są odmianą młodszą. Pojawiły się na skutek skrzyżowania tej razy z krótkowłosym Nowofundlandem. Długowłose bernardyny są obecnie najpopularniejsze, a ich włosy są półdługie i mogą być proste albo lekko falowane. Czym charakteryzują się bernardyny? Są to psy dość duże: samce mogą mieć od 70 do 90 cm, a suki od 65 do 80 cm w kłębie. Dojrzałość płciową bernardyny osiągają kończąc trzy lata, a żyją zazwyczaj mniej więcej 8 do 10 lat. Ich waga może sięgać od mniej więcej 100 do nawet 125 kilogramów. Jest to oczywiście zależne od płci oraz ogólnych rozmiarów ciała konkretnego psa. Maść bernardynów określana jest mianem „tricolor”, co oznacza, że składają się na nią trzy główne barwy: biel, brąz oraz mahoń. Białe są: końcówka ogona, klatka piersiowa, szyja, elementy kufy, a także kończyn. Większość psów tej rasy ma też czarną końcówkę uszu i obwódki wokół oczu. Dla przyszłych właścicieli tego rodzaju psów, bardzo ważna będzie informacja na temat ich pielęgnacji: nie jest ona zbyt skomplikowana. Bernardynów nie strzyże się bowiem ani nie fryzuje, a ich częste czesanie i kąpanie mogłoby wręcz zaszkodzić ich delikatnej skórze. Stąd też wyczesywanie powinno odbywać się jedynie raz w tygodniu. W tym celu używać można albo grzebienia z długimi zębami albo szczotki. Ta druga musi jednak posiadać kolce zakończone gumowymi kuleczkami (aby pies nie odczuwał bólu). Najważniejsze o czym trzeba zaś pamiętać, to usuwanie kołtunów zza uszu psa, które pojawiają się na skutek drapania się łapą. Kołtuny te trzeba szybko rozczesać, by nie prowadziły do jeszcze częstszego drapania się zwierzaka, a co za tym idzie – czasem nawet do ran i w efekcie stanów zapalnych skóry za uszami. Warto też pamiętać, że dość duże rozmiary psów sprawiają, że potrzebują one dużo przestrzeni, na przykład w przydomowym ogrodzie. Mogą mieszkać w domu albo kojcu na powietrzu – jednak wtedy i tak trzeba zapewniać im dużą ilość kontaktu z ludźmi. A jakie usposobienie charakteryzuje bernardyna? Tak jak było wspomniane już we wstępie, są to psy spokojne i bardzo zrównoważone. Ich łagodność sprawia zaś, że świetnie sprawdzają się jako psy rodzinne – także w kontaktach z dziećmi. Starają się one być delikatne, jednak należy pamiętać, że dość dużo ważą. Bernardyny szybko przywiązują się do swoich właścicieli i co ciekawe, zazwyczaj nie faworyzują żadnego z członków rodziny. Warto wiedzieć, że psy tej rasy lubią kiedy poświęca się im dużo uwagi, są bardzo towarzyskie i szukają kontaktu z ludźmi. Lubią także inne psy, w domu „nie awanturują się”, a w konfrontacjach na spacerze zazwyczaj bronią się jako ostatnie. Choć są to psy spokojne, to i tak bardzo dobrze sprawdzają się też w roli stróża. Mają bowiem zmysł obserwacji i bardzo dobry węch. Do tego ich postura i rozmiary budzą w obcych osobach respekt. Warto jednak dodać, że bernardyn wyczuwa nastawienie ludzi i rzadko wykazują się nieuzasadnioną agresją. Choć są one zrównoważone, to nie są leniwe – chętnie uczestniczą więc w zabawach. Można proponować im bieganie z piłką, czy ciągnięcie lin – muszą być to jednak przedmioty bardzo wytrzymałe. Warto jednak, by ilość potrzebnego im ruchu, psy dawkowały sobie samodzielnie (aby nie nadwyrężać stawów). Jak więc widać, bernardyny są psami bardzo przyjaznymi, nie wymagają skomplikowanej pielęgnacji, a mogą stać się prawdziwym przyjacielem całej rodziny. Uważasz, że to był dobry artykuł? A może coś jest niezrozumiałe? Autor tego materiału czeka na Twój komentarz. Serio. Joanna Chabora Miłośniczka zwierząt, opiekunka dwóch mruczków i jednego włochatego merdacza. O zdrowym żywieniu, pielęgnacji i opiece nad zwierzętami wie więcej niż niejeden weterynarz. Nic dziwnego, że to własnie ona odpowiada za najnowsze wpisy na blogu AlleZoo. Najlepsza odpowiedź lulu_xdd odpowiedział(a) o 17:24: Berneński pies pasterski . chyba o tego ci chodzi Odpowiedzi Myśle że chodzi ci o: berneński pies pasterski:)) blocked odpowiedział(a) o 17:24 No to właśnie jest chyba bernardyn Wodołaz, owczarek kaukaski blocked odpowiedział(a) o 17:24 owczarek podhalański ,Berneński pies pasterski:P ? jak powiesz jakiego kolory to jestem skłonna przeszukać neta :) Kor@@@ odpowiedział(a) o 17:25 a daj link do jakiegoś zdjęcia tego psa posobnego do bernardyna. Albo go opisz. Mógłby to być jakiś mastif np. mastif tybetański blocked odpowiedział(a) o 17:25 Owczarek anatolijski Kuvasz Wielki pirenejczyk Berneński pies pasterski Nowofundland Mastif tybetański Chow chow blocked odpowiedział(a) o 17:26 moskiewski pies stróżujący .Doggie. odpowiedział(a) o 17:37 Hmm... Może chodzi ci o rasę Owczarek Środkowoazjatycki? Tutaj masz jego zdjęcie [LINK] To jest bernardyn ! Co do tego jestem pewna ! Ale jeśli tak nie uważasz ( samo to, że ma to na szyi o tym świadczy ), to sprawdź rasy które są duże lub bardzo duże ( np. Mastif ) Jest duzo takich...Ale ja myślę że to może być:- Chow chow - [LINK]- Owczarek podhalański - [LINK]- Pies pasterski - [LINK]- Betoven - [LINK]Pozdrawiam i zapraszam do klub ! ;* blocked odpowiedział(a) o 22:40 Moskiewski stróżujący?Berneńczyk (berneński pies pasterski). nikolekk odpowiedział(a) o 17:23 Wydaje mi się, że to też jest bernardyn. ;] blocked odpowiedział(a) o 17:26 Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Od kilku stuleci koło przełęczy św. Bernarda, łączącej Szwajcarię z Włochami, w klasztorze Augustianów, hodowano psy, których zadaniem było ratowanie ludzi w górach, przysypanych lawinami, umierających z zimna. W Alpach, na wysokości około 2500 metrów niekiedy od września do czerwca leży wielometrowa warstwa śniegu, a temperatura dochodzi do - 30 stopni Celsjusza. Bardzo częstym zjawiskiem są mgły, burze i zamiecie. Zwłaszcza dawniej, kiedy nie było jeszcze tunelu łączącego te dwa kraje, ciężko było wędrowcom przemierzać góry i przełęcz, przez osiem miesięcy w roku bardzo trudno dostępną. I dlatego - aby nieść pomoc potrzebującym - w XI wieku Bernard z Aosty założył przy przełęczy klasztor i schronisko. Zaczęła się wielka kariera psów jako nieodzownych pomocników na górskich bezdrożach. Na wzmiankę zasługuje, że pierwotny bernardyn był psem twardowłosym, lżejszym i mniejszym. W XIX wieku bernardyny skrzyżowano z nowofundlandami, dzięki czemu obok krótkowłosych egzemplarzy pojawiły się długowłose. Szybko jednak okazało się, że w surowych górskich warunkach zamarzający na futrze śnieg stanowi duże utrudnienie w poruszaniu się. Do dzisiejszego dnia na przełęczy z tego powodu hodowane są bernardyny o szacie twardszej i znacznie krótszej niż u egzemplarzy spotykanych najczęściej na psich wystawach w Polsce i nie tylko. Wróćmy jednak na bezdroża alpejskich szlaków, do czasów, kiedy psy nie były, jak obecnie, niemal wyłącznie atrakcją dla turystów z całego świata, licznie odwiedzających klasztor zamieniony w hotel. W owych latach pomoc niesiona przez zakonników była wysoce zorganizowana. Najtrudniejsze odcinki dróg były patrolowane codziennie. Jeden człowiek miał ze sobą dwa psy, doświadczonego ratownika i młodszego, dopiero przyuczanego bernarda. Szkolenie trwało bardzo krótko. Po kilku lekcjach młody ratownik był zdolny do samodzielnej pracy. Jest to bardzo ważna cecha bernardynów - jeśli zrozumie czego od niego wymagamy, robi to natychmiast. Te psy robią wrażenie myślących partnerów i dlatego absolutnym błędem jest używanie przemocy. Skutkiem takiego działania może być wręcz odwrotna od oczekiwanej reakcja psa i uparte zacięcie się. Bernardyn jest wspaniałym obrońcą w sytuacji koniecznej - zrównoważony ale odważny i bojowy. Humorystyczne, wręcz filmowe sceny wzięte z życia opisywała doskonała znawczyni tych psów i treserka Joanna Milewska. Szczenięta omawianej rasy obserwowały jak Joasia rozwieszała a później zbierała pranie, w pewnym momencie zaczynały robić to samo, zrywać bieliznę ze sznurków i przynosić pod drzwi domu ....W innej sytuacji, w hotelu, kiedy pokojówka zabrała z pokoju zużyte ręczniki i wyszła na korytarz, bernardynka popędziła za nią i z wózka, terroryzując dziewczynę, przyniosła wszystko z powrotem.... Nieprzeciętna inteligencja i zmysł orientacji procentowały od dawna tym alpejskim i nie tylko ratownikom. W najtrudniejszych warunkach, w nocy, podczas zamieci czy burzy - psy zawsze trafiały do schroniska i były niezastąpionymi pomocnikami zakonników. Najzdolniejsze bernardyny odbywały wyprawy samodzielnie, bez ludzi. Taki psi patrol składał się z trzech, czterech czworonogów. Po odkopaniu spod śniegu ofiary dwa psy układały się obok ogrzewając ją swymi ciałami, a trzeci cucił liżąc po twarzy. Zadaniem czwartego było sprowadzenie z klasztoru pomocy. Ważnym wyposażeniem każdego psiego ratownika była przytwierdzona do obroży niewielka baryłka z alkoholem dla rozgrzania odnalezionego wędrowca. Na przestrzeni niecałych trzech stuleci odnotowano fakt uratowania przez psy dwóch i pół tysiąca osób. Wiele było psów, które zasłynęły wielkim poświęceniem, inteligencją i skutecznością działania. Najsłynniejszym wśród nich jest legendarny Barry, który żył w latach 1800 - 1814. Trudno dziś rozstrzygnąć, co jest prawdą, a co legendą, niezaprzeczalne fakty dowodzą jednak, że była to nieprzeciętna psia indywidualność. Barry miał wspaniały zmysł orientacji, doskonały węch, nieprzeciętną wytrzymałość na mróz, niebywałą inteligencję. Miał również właściwości nieomal telepatyczne. Na kilkadziesiąt minut wcześniej potrafił ostrzec przed nadciągającą burzą śnieżną, kiedy jeszcze ludzie nie zauważali żadnych jej oznak. Podobnie przeczuwał zejście lawiny: zrywał się raptownie z miejsca, na którym leżał, a po kilku minutach spadały tam tony lodu, śniegu i kamieni. Kiedy nadciągała mgła czy śnieżna zawierucha, Barry był niespokojny i sam biegł w góry szukać zaginionych. Najsłynniejszym jego wyczynem było uratowanie chłopczyka, którego matka posadziła na grzbiecie psa i przywiązała długim szalem. Barry przyniósł go do schroniska. Matka niestety zginęła , wepchnięta przez lawinę w załom skalny, z którego nie mogła się wydostać. Podczas ostatniej wyprawy Barry znalazł w zaspie człowieka. Gdy się do niego zbliżył, turysta ze strachu uderzył go ostrym narzędziem, śmiertelnie go raniąc. Odniesiony do schroniska, a następnie przewieziony do Berna na leczenie, Barry niestety nie przeżył. Przed klasztorem na przełęczy Wielkiej Świętego Bernarda stoi pomnik psa z napisem na cokole: " Bohaterski Barry uratował życie czterdziestu osobom i został zabity przez czterdziestą pierwszą". Jeżeli będziecie w Bernie, odwiedźcie Muzeum Historii Naturalnej. Barry tam jest. Parametry bernardyna: silny, muskularny w każdym fragmencie ciała (średnia waga psa - 80 kg, suki - 65 kg, psy zwłaszcza często przekraczają 100 kg wagi i osiagają 90 cm wzrostu w kłębie). Długość tułowia przewyższa o 8% wysokość. Są dwie odmiany tej szwajcarskiej rasy: krótkowłosa i długowłosa. Z wyjątkiem szaty, różnic anatomicznych między nimi nie ma. Jan Borzymowski Wortal Wszystkich zainteresowanych rasą psów - bernardyn zapraszamy również na portal: Dorosłemu mężczyźnie może sięgać do pasa, jednak mimo swej wielkości nie traktuje innych z góry. Choć drzemie w nim instynkt niezależnego łowcy, potrafi pokochać człowieka i opiekować się nim niczym anioł stróż. Czego zatem chcieć więcej od najlepszego przyjaciela człowieka jakim jest pies? Klasyfikacja FCIGrupa 10: ChartySekcja 2: Charty szorstkowłoseTyp chartowatyNie podlega próbom pracyWilczarz rasyPojawiają się sugestie, że ta bardzo stara rasa została wprowadzona na tereny Irlandii już ok. 7000 lat W irlandzkim prawie i literaturze datowanych na V wiek określano je jako Cu („pies/irlandzki pies/pies wojenny/wilczur”, itp.). Przedrostek stosowano w stosunku do nazwisk szanowanych wojowników oraz szanowanych i lojalnych podstawie znalezionych pism ustalono, że rasa istniała już w 273 roku a może nawet w roku 600 za czasów celtyckich Wolków i Tolistobogii. Celtowie, którzy ocaleli po najazdach walczyli zaciekle z najeźdźcą razem z dużymi psami. Wspomina o nich również sam Juliusz Cezar w traktacie „O wojnie galijskiej” stworzonym w IV wieku hodowano w celach myśliwskich, ludy zamieszkujące dzisiejszą Irlandię nazywały je Cu Faoil. Do dzisiaj Irlandczycy hodują je na psy myśliwskie, obronne i stróżujące. W czasie podboju Irlandii przez Anglików wilczarze stały się bardzo popularne wśród szlachty. Często darowywano je jako prezent ważnym osobistościom i zagranicznym „Historii Irlandii” stworzonej przez św. Edmunda Campiona w wieku XVI zawarty został opis psów używanych w czasie polowań na wilki w górach Wicklow. Autor zaznaczył również, fakt, że cieszące się wielka popularnością wilczarze masowo eksportowano do innych krajów europejskich, jako członków domów królewskich. Proceder ten doprowadził do gwałtownego spadku populacji wilczarzy w Irlandii, dlatego też Olivier Cromwel musiał publicznie zapewnić, że pozostała liczba psów tej rasy jest wystarczająca do kontrolowania populacji wilków. Człowiekiem, który poświęcił swoje życie na odrodzenia rasy w Irlandii i Anglii był XIX-wieczny kapitan George August Graham. Ponieważ jednak psów czystej krwi było zbyt mało, aby odtworzyć z nich kolejnych przedstawicieli rasy Graham krzyżował wilczarze z borzojem, dogiem niemieckim, chartem szkockim i mastyfem angielskim. W 1885 r. kapitan Graham wraz z innymi hodowcami założył w końcu klub rasy i stworzył jej określają wilczarza irlandzkiego jako psa dużego i wyglądającego na władczego. Łączy w sobie siłę, szybkość i bystry wzrok, ponadto, jest zaliczany do największych psów rasowych. Sylwetką przypomina charta, jest jednak bardziej muskularny, silniejszy, ale pełen wdzięku. Jego ruchy są płynne i ekspresyjne, głowę i szyję nosi wysoko, ogon jest lekko zakręcony ku górze, średniej grubości, mocno owłosiony. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, umaszczenie może być szare, pręgowane, czerwone, czarne, białe, płowe, pszeniczne lub wszystkie rodzaje umaszczenia podobne do charta szkockiego są akceptowane przez FCI. Sam włos jest natomiast szorstki i twardy na tułowiu, głowie oraz kończynach, nad oczami i pod żuchwą wręcz drutowaty. Oczy ciemne, średniej wielkości, uszy noszone jak u wysokość w kłębie powinna być większa od doga niemieckiego, mimo to nie jest to pies najcięższy, ponieważ budową jest zbliżony do lekkich greyhoundów lub chartów afgańskich. Wilczarz został wyhodowany na dużego samodzielnego myśliwego, którego metody łowieckie opierają się wyłącznie na wzroku, co wyraźnie odróżnia go od psów gończych typu Beagle lub gończy polski pracujących głównie w oparciu o zmysł węchu dlatego też wilczarz przez większość czasu chodzi z głową uniesioną. Jako pies angażowany do polowań na wilki powinien być na tyle szybki, żeby wilka złapać oraz na tyle silny, aby go to psy o zróżnicowanej osobowości, w obrębie rasy spotykamy najwięcej indywidualistów, a nawet dziwaków. Rzadko jednak działa bezmyślnie i, mimo swej wielkości, nie niszczy domów, ani nie hałasuje. Być może przyczyną tej delikatności jest introwertyzm, wysoka inteligencja i tworzy silną więź z członkami rodziny, dlatego w sytuacji, gdy przez dłuższy czas pozostaje sama odczuwa silne przygnębienie, przejawiając również zachowania destrukcyjne. Może stanąć w obronie człowieka, ale nie nadaje się zbytnio na obrońcę całej posesji. Słynący z niezależności, nie wykazuje raczej instynktu terytorialnego, dlatego opisuje się go jako zwierzę łagodne podczas głaskania, ale groźne, kiedy ktoś je potrzebuje obecności bliskich sobie ludzi, obcych traktuje oschle, ale nie agresywnie. W stosunku do innych psów domowych nie powinien wykazywać terytorialności, ani złości, ale jako pies myśliwski jest wyposażony w specjalne umiejętności, które może zademonstrować na psim współlokatorze podczas zabawy. Chodzi tu głównie o zachowania przypominające polowanie (nie walki o dominację czy teren).Wilczarz się, że wilczarze są raczej delikatne w stosunku do dzieci i łatwe w ułożeniu. Dobrze reagują na silnego, ale zarazem delikatnego i konsekwentnego właściciela. Trzeba jednak pamiętać, że w przeszłości psy te były potrzebne do pracy wymagającej przebywania z dala od swego pana, dlatego musiały podejmować decyzje samodzielnie w czasie polowań, w związku z tym nawet dzisiaj obserwuje się tę niezależność (zwłaszcza wtedy, gdy pies działa bez czekania na szczegółowe polecenia). Współcześni przedstawiciele rasy różnią się znacznie od starożytnych przodków zasiewających strach w sercach Rzymian. Dzisiaj wilczarze irlandzkie wybiera się ze względu na ich lojalność, miłość, cierpliwość i oddanie. Mimo, iż w przeszłości wykorzystywano je jako strażników, nie sprawdzają się zbyt dobrze w tej roli, ponieważ nie wykazują agresji w stosunku do obcych.; jedynym odstraszaczem w takiej sytuacji jest rozmiar psa. Gdy stwierdzi, że członkowie jego rodziny są w niebezpieczeństwie, pokazuje swą zdrowotnaJako rasa bardzo okazała, wilczarze żyją raczej krótko – 6–10 lat (średnio 7). Za główną przyczynę śmierci uznaje się kardiomiopatię rozstrzeniową, raka kości, skręt żołądka oraz dziedziczne zespolenie wrotne (w wątrobie nie dochodzi do oczyszczania i detoksykacji krwi, co prowadzi do zatrucia organizmu).Zaleca się, aby wilczarze nie otrzymywały dodatkowych suplementów diety, jeśli spożywają dobre karmy dla psów. Przyjmuje się, że zawartość białka w diecie powinna być niska, aby spowolnić szybki proces wzrostu. W obrębie rasy występuje tzw. efekt wąskiego gardła (podobny do efektu założyciela, pojawia się na skutek zmniejszenia populacji, prowadzący do zmniejszenia różnorodności puli genowej), związany z efektem dane i wymiaryWilczarz irlandzki Wysokość w kłębie:psy: 80 – 90 cmsuki: 71 – 85 cmMasa:psy: min. 54,5 kgsuki: min. 40,5 kgŚrednia długość życia: 6 – 10 latWilczarz irlandzki – ciekawostkiNazwaNazwa „wilczarz” pochodzi od funkcji, jaką pies miał pełnić (polowanie na wilki), nie od pies rasowy świataWilczarz irlandzki jako rasa jest najwyższym psem – stając na tylnych nogach może mierzyć nawet 2 metry. Dobry opiekunHodowca wilczarzy irlandzkich i pisarka Linda Glover wierzy, że psy te są blisko spokrewnione z ludźmi, co sprawia, że dużo rozumieją i są wrażliwe na złą wolę oraz złośliwe intencje innych. W związku z tym są doskonałymi opiekunami z najdłuższym ogonemWilczarz irlandzki o imieniu Keon, jest posiadaczem najdłuższego ogona wśród psów. Długość jego ogona wynosi irlandzki w otoczeniu domoweRasy psówCocker spaniel angielskiAmstafBeagleSeter irlandzkiAkitaLeonbergerBorder collieMastif tybetańskiPies faraonaBulmastifSznaucer olbrzymNowofundlandOwczarek podhalańskiDogue de BordeauxOwczarek kaukaskiDobermanBernardynChow chowSznaucer miniaturowyGolden retrieverLabradorHusky syberyjskiOwczarek niemieckiDog niemieckiRottweilerBerneński pies pasterskiGrzywacz chińskiBulterierBuldog king charles spanielYorkshire TerrierPsowatePies dingoLikaonCyjonWilk