Hi guys! Submit your requests here - https://forms.gle/NARR1bJZ4wXeKRmM8Roll call! comment your country + 'present'visit my blog: https://teacherpaulreacts.w Fal, nie ma fal! - tak śpiewa Falisław szukający swojej falowanej wybranki. Oby te słowa usłyszało całe Dziwnowo, a odpowiednia kandydatka nareszcie zapukała Nie Ma Fal Artist: Dawid Podsiadło Album: Nie Ma Fal - Single, 2018 Has been played on. Poland 18. Radio Open FM - Polska Rocks! 7: Radio Open FM - Po Polsku: 6: Nie ma fal, a Single by Dawid Podsiadło. Released 5 October 2018 on Sony. Genres: Indie Pop, Synthpop. Ostatnio także hit Dawida Podsiadło „Nie Ma Fal” doczekał się „wykonania” przez Pawła Jumpera. W ciągu czterech dni wideo uzyskało niemal 400 000 wyświetleń. Nie Ma Fal (Német translation) Előadó: Dawid Podsiadło Dal: Nie Ma Fal • Album: Małomiasteczkowy 8 translations Fordítások: Angol, Eszperantó, Francia 2.3M views 4 years ago #parodia #pawełjumper #niemafal. Popularny Paweł Jumper zderza się czołowo z muzyczną produkcją Dawida :) Podobało się ? Zostaw łapkę w górę, skomentuj Provided to YouTube by Sony Music EntertainmentNie Ma Fal · Dawid PodsiadłoNie Ma Fal℗ 2018 Sony Music Entertainment Poland Sp. z o.o.Released on: 2018-10-05 Podkład : https://ising.pl/dawid-podsiadlo-nie-ma-fal-piosenkaOryginał: https://www.youtube.com/watch?v=d7qNZ_QAz0YTekst: GraduPomysł i realizacja: GraduŚcie Orginał:https://youtu.be/n2hJA78YuWwInstrumental:https://youtu.be/CM_BGRs_Z4MWykorzystane w filmie:https://youtu.be/9cX17CeYKt0 MqvCZ5S. Paweł Kukiz podczas środowego wywiadu w RMF FM pytany był o ustawę "Lex TVN". Były członek "Piersi" usiłował przekonać prowadzącego, że podczas pierwszego głosowania ws. tego rozwiązania pomylił się i nacisnął zły przycisk. Gdy zauważył, że jego słowa nie przekonują Roberta Mazurka, puściły mu nerwy. Podczas porannej rozmowy w RMF FM Paweł Kukiz zapewniał Roberta Mazurka, że nie interesują go żadne korzyści finansowe lub stanowiska. Emocje zaczęły rosnąć, gdy prowadzący zapytał polityka o głosowanie ws. "Lex TVN". To wtedy czterej członkowie Kukiz'15 najpierw chcieli odroczyć obrady Sejmu do września, a po ogłoszeniu reasumpcji zagłosowali zgodnie z wolą Jarosława Kaczyńskiego. Na muzyka wylała się wtedy ogromna fala krytyki i oskarżenia o "sprzedanie się" za atrakcyjne stanowisko. Paweł Kukiz chciał wyjść ze studiaByły członek "Piersi" przekonywał, że w trakcie głosowania siedział z tyłu i "nie słyszał za bardzo, o co tam chodzi". Jak dodał, usłyszał nawet, że chodzi o obalenie rządu. Tłumaczenia te nie przekonały prowadzącego audycję dziennikarza. Naprawdę pan opowiada ludziom takie rzeczy, że pan się wtedy pomylił? - dopytywał Mazurek. Wtedy Paweł Kukiz stracił cierpliwość i zagroził Robertowi Mazurkowi wyjściem ze studia. Dlaczego pan sugeruje ludziom, że ja kłamię? Jakim prawem? Tłumaczę, że się pomyliłem, to się pomyliłem. Bo zrobię to, co Gliński zrobił i proszę mi w ten sposób nie mówić. Dlaczego mi pan zarzuca kłamstwo? Jakie ma pan podstawy? Też wolałbym być teraz na pana miejscu i atakować ustawy Mazurka. Idź pan i sam zmieniaj ten ustrój - mówił rozsierdzony Kukiz. Kukiz dodał, że żyje dla „idei”, a nie pieniędzy. Zdaniem byłego muzyka fala hejtu, która się na niego wylała, jest całkowicie bezpodstawna. Szanowna Pani, na początku minimalne wyrazy uznania, bo chociaż dołącza Pani do seansów nienawiści, które wybuchają w reakcji na moją krytykę zjawiska self-publishingu i możliwości, jakie otworzyło ono grafomanom, to jako jedyna potrafi Pani napisać coś merytorycznego. Co prawda nie na temat, bo ocena mojej powieści nijak ma się do omawianego zagadnienia, ale na tle wyzwisk, obelg i zniewag, do których ograniczają się Pani koledzy, jawi się to prawie jak podjęcie dyskusji. Ale skoro chce Pani dyskutować o moich książkach, proszę bardzo. Do listy wyszczególnionych przez Panią błędów merytorycznych w „Niepełnych” pozwolę sobie dołączyć inne z moich książek, żeby oszczędzić Pani ich wyszukiwania: w stanie Nowy Jork nie ma kary śmierci, a 90% przepisów, którymi przerzucają się prokuratorzy i adwokaci, nie występuje w żadnym kodeksie („Między prawem a sprawiedliwością”), policjanci nie chodzą za biegłymi po mieście i nie prowadzą z nimi rozmów, tylko ślą im urzędowe pisma z poleceniem sporządzania pisemnych ekspertyz, a w obcym kraju mogą co najwyżej asystować, nie zaś sami prowadzić śledztwo („Kanalia”), posterunkowi nie pracują przy zabójstwach i nie dostają dodatkowego wynagrodzenia za nadgodziny („Gdzie mól i rdza”). A to tylko przykładowe „błędy”. Zresztą w „Niepełnych” też nie zdołała Pani odkryć wszystkich, umknęło Pani chociażby, że na całej trasie Wrocław-Oława nie ma (o zgrozo!) drzewa, o które Edyta mogłaby się rozbić. Autor bezczelnie sobie to drzewo dostawił. Pani wyraźnie nie odróżnia powieści od reportażu. Owszem, było coś takiego jak powieść reportażowa, ale to przeszłość. Była przeszłością już w dobie telewizji, a co dopiero internetu. Dla autora rzeczywistość nie jest punktem odniesienia jak dla reportera. Dla autora punktem odniesienia jest wiedza _przeciętnego_ czytelnika. Napiszę to jeszcze raz, bo Pani krytyka świadczy o tym, że nie ma Pani bladego pojęcia, czym jest powieść: Dla powieściopisarza rzeczywistość nie jest punktem odniesienia. Punktem odniesienia jest wiedza _przeciętnego_ czytelnika. Nie mogę napisać, że ciąża kobiety trwa jedenaście miesięcy, bo każdy wie, że dziewięć, mogę pozwolić niepełnosprawnym uprawiać spontaniczny seks, bo że jest to niewykonalne, wiedzą tylko oni sami i fachowcy. Dalej: pisarz może nagiąć rzeczywistość, zmienić ją, zmodyfikować, dopóki na przeciętnym czytelniku to, co pisze, robi wrażenie prawdopodobnego. A żeby Panią jeszcze bardziej zaskoczyć, ujawnię jeszcze jeden pisarski sekret: autor może napisać coś nieprawdopodobnego, jeśli czytelnik mu to w ramach przyjętej konwencji zaakceptuje. Z Pani krytyki wynika, że Pani zdaniem powieść pisze się po to, by zapoznać czytelnika z jakimś wycinkiem rzeczywistości. Spóźniła się Pani dobre sto lat z okładem, bo to w tej chwili margines powieściopisarstwa. „Niepełni” nie powstali po to, by wyjaśniać czytelnikom, że osoba sparaliżowana ma pęcherz neurogenny. Od tego są broszurki medyczne, co poprzednio Pani napisałem, a czego Pani nie zrozumiała (naprawdę trzeba punkt po punkcie kawę na ławę?), skoro twierdzi, że zbyłem zarzut milczeniem. „Niepełni” nie są powieścią o pęcherzu Edyty, tylko o jej uczuciach i międzyludzkich relacjach. Dla których ten pęcherz jest nieistotny. Mało, że on jest nieistotny, zajmowanie się pęcherzem zrujnowałoby wymowę powieści. Przyjmijmy, że równie skrupulatnie jak Pani wyjaśniam czytelnikowi, iż „rozróżnia się dwa typy: typ I - wiotki pęcherz i spastyczny zwieracz oraz typ II – wiotki pęcherz i wiotki zwieracz. W obu przypadkach używa się cewnika, dla typu I stosuje się cewnikowanie okresowe (co 3-4 godziny), natomiast dla typu II cewnik zewnętrzny (…) z powodu regularnego używania cewnika dochodzi do częstych infekcji dróg moczowych” oraz przed sceną miłosną informuję, że kobieta ten pęcherz opróżniła. Co mam? Zamiast czytelnika, który widzi Edytę jako zwykłą dziewczynę, który o jej wózku w czasie lektury parę razy zdążył zapomnieć, jest czytelnik postrzegający ją przez worek z moczem. Zamiast romantycznej sceny miłosnej mam scenę w stylu medycznego opisu albo nawet napawającą czytającego odrazą. Zamiast czułości skatologiczną pornografię. Tymczasem moim celem jest, by czytelnik dowiedział się o uczuciu łączącym Edytę i Jacka, a nie o ich technikach seksualnych. By wózek i biała laska skurczyły mu się do nieistotnych atrybutów, by widział normalnie kochającą się parę. I żeby ten cel osiągnąć, mogę sobie określone fakty pominąć (dopóki przeciętnego czytelnika nie będzie to raziło), bo rzeczywistość utworu literackiego jest _nadrzędna_ wobec tej zastanej. Czego Pani najwyraźniej nie pojmuje. Kuriozalne są Pani wywody (z przytoczeniem podstawy prawnej!), że AWF przyjmuje na studia osoby niepełnosprawne. Dlaczego Edyta przerywa studia, zostało w powieści pośrednio wyjaśnione, co po raz kolejny pokazuje, że krytykuje Pani książkę po nieuważnej lekturze. Ale nawet gdyby nie było wyjaśnione, to niekoniecznie wymagałoby to zamieszczania wynalezionych przez Panią informacji. Bo autor nie musi napisać o wszystkich faktach z realnego świata związanych z jego bohaterami. Proszę sobie to zdanie powiesić nad biurkiem: Autor nie musi napisać o wszystkich faktach z realnego świata związanych z jego bohaterami. Ze swoimi pretensjami przypomina Pani komisarza policji, który zżyma się nad czytanym kryminałem: „Ale z tego autora kretyn, świadka nie można tak po prostu o coś zapytać, trzeba wszystko zaprotokołować. Przecież to wynika z kodeksu postępowania karnego!”. Powieść to nie wykład, który na zadany temat autor ma wygłosić czytelnikowi. Autor nie ma czytelnikowi referować rzeczywistości. Żeby napisać dobrą powieść, trzeba mieć coś do powiedzenia od siebie. Coś, czego czytelnik nie znajdzie w tych materiałach, z których autor korzystał przed pisaniem. Bo jeśli to ma być streszczenie tych materiałów (z Pani krytyki wynika, że takie założenie, niekoniecznie świadomie, Pani robi), to efektem będzie powieść, przy której czytelnik będzie ziewał, a recenzent da autorowi dwie gwiazdki, drugą za solidne przygotowanie się. Powieść to rozmowa z czytelnikiem: o jego emocjach, wrażliwości. Powiedzenie mu coś o nim samym i o innych ludziach przez stworzenie odrębnego świata, który, powtórzę, jest _nadrzędny_ wobec świata zastanego. Powieść ma być spójna wewnętrznie, a nie stanowić kopię zewnętrznego świata. Na tym polega fikcja literacka. Z tego, co przeczytałem, jest Pani zorientowana w temacie, bo planuje Pani napisać powieść o niepełnosprawnych. Ale pani przedokładny research pokazuje, że albo nie ma Pani nic do powiedzenia czytelnikowi od siebie i potrafi tylko zreferować to, co on sam może sobie przeczytać w specjalistycznych publikacjach i w internecie, albo zafiksowała się Pani na tym punkcie, bo włada Panią strach, żeby ktoś przypadkiem nie złapał Pani na tym, że czegoś Pani nie sprawdziła. Przy jednej i drugiej motywacji włoży Pani do powieści wszystko, co Pani wie, by udowodnić, że Pani naprawdę wie. Powieści pisane z takim założeniem już powstawały, określa się je mianem profesorskich, a ich wspólną cechą jest to, że nie nadają się do czytania. Skoro chce Pani pisać niestrawne książki (i płacić za ich wydawanie), to jest to Pani wybór, ale proszę nie domagać się od innych, by tworzyli swoje powieści według Pani dyletanckich recept. Napisałem dokładnie taką powieść, jaką chciałem, włożyłem do niej dokładnie to, co było mi potrzebne, pominąłem dokładnie to, co ze względu na wymowę powieści uznałem za zbędne czy niepożądane, i – jak wnioskuję z reakcji czytelników, którzy książkę zrozumieli i do których wrażliwości ona trafia – osiągnąłem dokładnie taki efekt, jaki zamierzyłem. Stawia Pani zarzut, że w mojej powieści niepełnosprawni pokazani są jako osoby „gorsze i bez żadnych życiowych perspektyw”, a „zamiast zwalczać stereotypy, które od lat pokutują w polskim społeczeństwie, pan Pollak je tylko utrwalił”. Pani najwyraźniej przeczytała inną powieść, niż ja napisałem, i inną, niż przeczytały Matylda, Agnieszka Tatera czy autorka bloga Między stronami. Proszę sobie przeczytać te recenzje, to dowie się Pani z nich, o czym są „Niepełni”, skoro nie jest Pani w stanie zrozumieć książki w trakcie bezpośredniej lektury. Ale zarzut, że nie zwalczam stereotypów, znowu pokazuje, że Pani nie wie, na czym polega pisarska autonomia. Nie muszę niczego zwalczać. Jest cała rzesza niepełnosprawnych z uśmiechem idących przez życie, radzących sobie lepiej niż pełnosprawni, mających więcej od nich optymizmu życiowego. A ja mam pełne prawo napisać o takich, którzy czują się poszkodowani i dotknięci przez los. Którzy sobie z życiem nie radzą czy nie do końca radzą. I nie jest to żadne szerzenie stereotypu. Kiedy pokażę w powieści nieszczęśliwego grubasa, nie znaczy to, że stawiam tezę, że każdy otyły jest nieszczęśliwy. To właśnie Pani myśli stereotypowo o niepełnosprawnych i nie traktuje ich jak normalnych ludzi, skoro robi Pani założenie, że powieść, której bohaterowie są niepełnosprawni, musi być manifestem na ich rzecz (z pozytywnymi przykładami, jak to dzielnie sobie ze swoją niepełnosprawnością radzą), walką o ich prawa i edukowaniem społeczeństwa. Pani nie mieści się w głowie, że można niepełnosprawność potraktować jako „element osobowości, który pewne rzeczy determinuje, ale nie zawsze musi być na pierwszym planie” (cytat z książki), a napisać o problemie, który z niepełnosprawnością ma jedynie pośredni związek i który dotyczy też osób pełnosprawnych. To właśnie Pani ma tak głęboko zakodowane w swojej podświadomości, że niepełnosprawny jest gorszy, że książkę, która nie zajmuje się udowadnianiem, że nie jest, odbiera Pani jako deprecjonującą niepełnosprawnych. A wracając do punktu, od którego zaczęła się Pani krytyka: czy jest Pani w stanie napisać dwa zdania broniące tekstu Marty Grzebuły, broniące go bezpośrednio, a nie przez atakowanie mnie osobiście czy mojej twórczości? Albo uzasadnić merytorycznie, a nie przez ordynarną napaść na mnie, że z jakichś względów moja analiza tego tekstu była nieuprawniona? PS. Przy okazji Pani dobrych rad, jak mam pisać, żeby zasłużyć na miano „Wielkiego Pisarza”, chciałbym zapytać, jak zdołała Pani tę moją starannie skrywaną ambicję zdemaskować. Bo rzeczywiście, co tydzień daję na mszę w tej intencji i regularnie pytam wróżki, kiedy to nastąpi, ale zarówno proboszcz jak i wróżka zapewnili mnie solennie, że pary z gęby nie puścili. Pan Paweł i jego czołowe zderzenie z muzyczną produkcją Dawida ► Podobało się ? Zostaw łapkę w górę, skomentuj, udostępnij! Oryginały: Doceń pracę i wesprzyj kanał: Facebook: Komentarze: Luxior: Po wielu godzinach pracy mam przyjemność przedstawić wam parodię o popularnym Pawle JumperzeMam prośbę - jeśli materiał się spodoba to zostaw symbolicznego kciuka w górę i udostępnij ( W ten sposób pomożesz mi dotrzeć z materiałem do większej ilości odbiorców i zmotywujesz do dalszej pracy <3 )Dajcie znać co myślicie! Film osadzony źródło: Dr Paweł Grzesiowski od początku pandemii komentuje sytuację epidemiologiczną na Twitterze. Właśnie zablokował możliwość komentowania swoich tweetów wszystkim poza wąską grupą obserwujących. Powód? Niewyobrażalna fala hejtu. NEWSWEEK: Jest pan aktywnym komentatorem sytuacji epidemiologicznej od początku pandemii, więc z hejtem ma pan zapewne do czynienia nie od dziś. Co takiego przelało czarę goryczy? Dr Paweł Grzesiowski: Skala i kaliber wrogich komentarzy, jakie zalewały moje konto od kilku tygodni. Pod każdą, nawet neutralną informacją, którą publikowałem pojawiało się 150-200 komentarzy, z czego ponad 90 proc. agresywnych, obśmiewających albo wręcz zawierających groźby.